Buda canım dedem ve ben çok sevdiğim Zehra ablam dayımın kızı
küçük torna dükkanı dedemin
Osman ve bendeniz :)
Efendim öncelikle tüm dostlara selamlar sevgiler olsun uzun zamandır yazamadım oysa yazacak çok şeyler biriktirmiştim örnek Osman'ın müzikle olan maceralarını yazacaktım ki memleketten haber geldi ki annemin babası yani dedem rahatsızlanmış uzun zamandır vardı bir rahatsızlığı ayaklarının üstüne zor basıyordu acıyordu bundan hep şikayeti vardı hatta aramıştık annemle İstanbul'a çağırdık dedemi burada götürelim doktora diye dedem kızım çocuklar var nasıl bırakayım benim üç dayım da Osman gibi ikisine dedem bakıyor biri büyük dayımda onları bırakıp gelmem kızım dedi bensiz duramazlar diyordu doğruda söylüyor dedim duramazlar her ne kadar eşi de olsa dedem ikinci evliğini yaptı açık kalp ameliyatı oldu iki damarı kapanış onu açtılar tabi dedemin de hayli bir yaşı olduğunundan doktor şansı %50 %50 dedi masada kalabilir her şeye hazırlıklı olun demiş neyse çok şükür dedem sağ salim çıktı iki gün yoğun bakımda kaldı sonra normal odaya alındı şimdi gayet iyi çok şükür Rabbıma dedemle geçen bir çocukluğum olduğu için çok mutluyum ve şanslıyım sabah kahvaltısında hepimizi sofraya toplar emek arası yapardı bize :) akşam olunca hikayeler dinlerdik hem dedem den hem dayım dan kalabalık bir aile olunca çok güzel zamanlar anlar anılar birikiyor insanın hafızasına öyle ki özlememek elde değil o günleri her okul çıkısı soluğu dedemin yanında alırdık o benim çocukluğum peşinde gezdiğim bayram sabahı ilk dedemin ellini öpme telaşı beyaz mendillere sarılı ve kocaman renkli akide şekerlerinin heyecanını bekleyen çocukluğumdu dedem o kocaman açtığı yeşil gözlerinde büyümüş benim çocukluğumdu dedem babam yokken baba olan dedemdi çocukluğum düşünce koşan ağlayınca susturan cebinden çıkartığı beyaz mendiliyle gözyaşlarımı silen dedemdi benim çocukluğum elin den tutuğum bizim sinekli bakkalın taneyle aldığımız o gofretleri
dedemin ellinden alarak heyecanla beklediğim dedemdi çocukluğum kızınca bile yüzünde tebessüm olan dedemdi benim çocukluğum ve en şanslılarından olan biriydim kulaklarımda senin dilinde den dinlediğim o türkülerdi benim dedemdi çocukluğum hadi dedem hep o bize anlattığın hep mutlu sonla biten hikayelerinin gibi bize bir mutlu son yap dedem şuan ki durumu önceki haline göre daha iyi çok şükür Rabbım daha ne kadar ömür verir bilenmez ama Rabbım seni bize bağışladı çok şükür inşallah dahada iyi olacaksın ne zaman gelsem Kahramanmaraş'a dedem var deyip gene yanına koşu cam inşallah ..
